Kinderen van Kamp Conrad

Wow. Het was een race tegen de klok, maar het is gelukt, drie minuten voor de deadline lag de pdf bij de drukker. Kinderen van Kamp Conrad is een boek over de Molukse bewoners die daar gehuisvest waren tussen 1954 en 1966, nadat de Molukkers op dienstbevel naar Nederland verscheept werden (na WOII in Nederlands-Indië) en in Nederland allemaal ontslagen werden. Ze werden opgevangen in woonoorden, vaak afgescheiden van het dagelijkse reilen zeilen in Nederland zelf. In Kamp Conrad in Rouveen groeide Molukker Mathijs Souhoka op. Het vormde hem en op latere leeftijd probeerde hij die tijd in het kamp te duiden. Hij organiseerde een reünie en er ontstond een idee om een monument neer te zetten. Dat gebeurde. Door een journalist die opgroeide in Rouveen werd een documentaire gemaakt over hoe Mathijs op zoek ging naar het antwoord waarom er geen contact was tussen de Rouveners en de Molukkers. Pittige confrontaties volgen. Als de award-winnende docu op de Nederlandse televisie haar première beleeft, overlijd Mathijs onverwachts aan een aneurysma. De docu, die door zijn dochter Salomy omschreven werd als zijn testament voor zijn kinderen, blijkt precies dát te zijn. Mathijs was mijn tekenleraar op de middelbare school. Salomy was mijn mattie, we bleven samen zitten in de vijfde en zij was degene die me door de laatste 2 jaar van het VWO loodste.

Dat we nu samen met haar broers en zussen dit boek hebben gemaakt, is echt zo mooi. Het boek was een unfinished project van haar pa en nu is het er. Het was een emotionele rollercoaster. Ik voelde echt de pressure om iets moois voor ze te maken. Tranen van de faalangst die me bekroop, tot tranen van blijdschap toen het er was. Met tussendoor tranen aan hun kant, omdat ze zo blij waren met een bepaalde spread of illustratie. Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand volschoot van iets dat ik getekend had. Ik weet dat Tenny en ik mensen hebben geraakt met de docu, maar daar lag het creatieve gedeelte echt in handen van Tenny. Nu was het echt mijn werk, en van die reactie schoot ik natuurlijk weer vol. Emotioneel project dus. Waar ik retetrots op ben dat ik er een onderdeel van was. Dit was op alle fronten een passieproject van zoveel mensen. Zo’n mooie samenwerking, tussen ex-bewoners en hun kinderen. Een verhaal dat na al die jaren nog steeds relevant is voor zoveel Nederlanders. De Molukse Nederlander. Ik ben dankbaar dat ik heb mogen helpen het te vertellen. Dank lieve Salomy, dat je mij hiervoor hebt gevraagd. Na het overlijden van je vader mislukte onze jaarlijkse reünie op het IFFR, omdat je dan op familieweekend was ter ere van je vader. Maar hiermee hebben we dat ruimschoots ingehaald. Laat die films lekker zitten, ik wil meer boeken met je maken!

Menu